Verbrandingsinstallaties en stortplaatsen worden vaak gepresenteerd als een overblijfsel van een lineaire economie. Denuo, de Belgische werkgeversfederatie van private afvalbeheer- en recyclagebedrijven, verdedigt een fundamenteel andere lezing — en onderbouwde die in maart 2026 in de commissie Leefmilieu van het Vlaams Parlement. 1/ Het debat is verkeerd gesteld: de vraag is niet "voor of tegen" afvalverbranding. De juiste vraag is: welke randvoorwaarden zijn nodig om maximale recyclage mogelijk te maken? Ook in een 100% circulaire samenleving blijven er materiaalstromen die niet recycleerbaar zijn, of die we om veiligheidsredenen niet langer in de kringloop willen. Thermische verwerking en, waar nodig, stortplaatsen blijven daarvoor het onmisbare sluitstuk. 2/ Veilige eindverwerking als noodzakelijke schakel: onze Belgische recyclagesector vervult een filterrol: materialen komen alleen opnieuw in omloop als ze voldoen aan kwaliteitsnormen. Wat niet door die filter geraakt, moet veilig worden verwerkt. Zonder die "safe sinks" ontstaan milieurisico's, daalt het vertrouwen in gerecycleerde materialen en verliest de hele circulaire keten aan geloofwaardigheid. Voldoende eindverwerkingscapaciteit is dan ook geen concurrentie voor recyclage, maar een randvoorwaarde ervoor. 3/ Slim beleid, geen botte afbouw: beleid dat louter focust op capaciteitsafbouw — zonder onderscheid en zonder flankerend beleid — verschuift problemen eerder dan ze op te lossen. Denuo pleit voor performantiegerichte sturing: financiële stimuli die installaties belonen op klimaatimpact, energie-efficiëntie en materiaalrecuperatie. Wie de aanvoer naar verbranding wil verminderen, zet bovendien beter in op betere sortering en kwaliteitsborging vóór de poort. In deze lezing zet expert Tore Content namens Denuo uiteen waarom veilige eindverwerking — verbrandingsinstallaties en stortplaatsen — een onmisbare schakel blijft in de circulaire economie van Vlaanderen, en welke beleidslijnen nodig zijn om die rol te verankeren.